Via Reddit:
Ik had bij een bekende restaurantketen een bestelling gedaan met daarbij 3 euro fooi voor de bezorger. Na ruim anderhalf uur te hebben gewacht nam ik contact op met het restaurant [waarna bleek dat deze nooit doorgekomen was, en werd geannuleerd]. Ik kreeg toen netjes een mail van Thuisbezorgd dat ik mijn geld terug zou krijgen, maar tot mijn verbazing de 3 euro fooi niet.
Het annuleren van een online voedselbestelling is algemeen geen recht, want vers voedsel valt onder “zaken die snel bederven” en is daarom uitgezonderd van de gewone veertiendagenregel (art. 6:230p sub f onder 2 BW).
Specifiek hier ligt dat anders: het restaurant kan of wil niet meer leveren, en op grond van de voorwaarden is annuleren dan mogelijk. Uiteraard krijg je dan je geld terug. Maar hoe zit het met de fooi?
De voorwaarden definiëren de fooi als een “vrijwillig door een Klant betaald bedrag dat bestemd is voor de koerier die de Bestelling aflevert”. Een fooi wordt hiermee buiten de bestelling zelf geplaatst: “De Fooi is bedoeld voor de koeriers en kan niet worden beschouwd als betaling voor diensten van Takeaway.com.”
Dat is op zich allemaal prima, maar wat nu als een bestelling wordt geannuleerd? De voorwaarden voorzien daar niet expliciet in, maar vermelden wel stellig:
Nadat de Klant een bevestiging van het betalen van de Fooi heeft ontvangen, kan de Fooi niet meer worden terugbetaald of geretourneerd.
De scherpe lezer ziet hier dat dit niet-terugbetalen gekoppeld wordt aan het betaalmoment, niet aan het moment van ontvangst bij de bezorger. Normaal zal dat snel samenvallen, direct na de betaling zoekt men immers de bezorger en die krijgt dan ook de fooi.
Hier ging het dus even mis met die bezorger – die is er nooit geweest, dus die kan de fooi ook niet gekregen hebben. Maar naar de letter van die voorwaarde hoeft de fooi niet terugbetaald te worden. Ook niet als de eigenlijke bestelling wordt geannuleerd, want de fooi staat immers los van de bestelling. Juridisch zouden we het een schenkingsovereenkomst aan de koerier noemen.
In de jurisprudentie geldt al sinds jaar en dag dat overeenkomsten zozeer met elkaar verbonden zijn, dat ontbinding van de ene overeenkomst ook betekent dat de andere ontbonden moet worden. Het standaardvoorbeeld is huurkoop en financiering. Enkel dat ze samen gesloten zijn is niet genoeg, ze moeten feitelijk economisch met elkaar samenhangen. Voor mij is dat bij een bestelling en een fooi evident zo.
Praktisch blijft het natuurlijk lastig om voor 3 euro je recht te halen. Maar het gaat om het principe, en het principe zegt dat die fooi terug moet.
Arnoud
