Zojuist tijdens een PAO
interessante discussie met Joran Spauwen. Hij is van mening dat tussenpersonen
een beroep op vrijwaring (safe-harbour)
kunnen doen voor door gebruikers geüploade content OMDAT ze zelf ook inbreuk
maken als hun gebruiker inbreukmakende content geplaatst heeft. Volgens mij kan de
tussenpersoon een beroep op vrijwaring doen, omdat hij beschermd wordt als
tussenpersoon. Om de elektronische handel niet onmogelijk te maken. Niet omdat
de tussenpersoon zelf openbaar maakt, maar omdat de tussenpersoon faciliteert
dat gebruikers onrechtmatig geüploade content plaatsen.

Wie heeft er
gelijk?

Zelf schreef ik (Lodder
& Van der Meulen 2013) over de historische achtergrond van de safe
harbor:

The initial
attempts to regulate ISPs, with the pro­minent examples of the US Digital
Millennium Co­pyright Act (DMCA)2 and the
European Union Direc­tive 2000/31/EC on electronic commerce (Directive on
E-commerce),3 reflected a new dual role of In­ternet
intermediaries: they deserved protection as neutrals, but they could also be
called upon to as­sist with norm enforcement. The underlying reason for these
regulations, however, was primarily to de­fine exceptions or safe harbours that
would protect ISPs against liability claims. Nevertheless, these laws also
acknowledged that, under certain circumstan­ces, ISPs should assist in stopping
copyright infrin­gements, for example.

En recenter (Lodder & Lodder 2018):

Again,
the inactive role is stressed and it is indicated that the exemption to
liability no longer applies if the ISP becomes aware of infringing material. As
with the liability protections for ‘mere
conduit’ and caching activities, the underlying assumption is that the ISS
provider neither has knowledge of nor control over the unlawful information
supplied by a third party (recital 42). Where the recipient of the service is
considered to be acting under the authority or control of the ISS provider, the
safe harbour is therefore not applicable.

Source