Gameplatform Itch.io heeft bijna alle nsfw-games verborgen op het platform. Dat meldde Tweakers onlangs. Het is een reactie op een oproep wat te doen aan games met seksueel geweld en objectificatie van vrouwen, waarbij ook betalingsverwerkers zoals Mastercard werden aangesproken. Diverse lezers vroegen me: bestaat er zoiets als betalingsprovidersneutraliteit analoog aan netneutraliteit?
Tweakers legt uit:
Het platform zegt dat dit nodig is vanwege een oproep door de non-profitorganisatie Collective Shout, die zich naar eigen zeggen verzet tegen seksuele objectificatie van vrouwen in media. Deze organisatie riep betaalverwerkers als PayPal, Mastercard en Visa op om zich terug te trekken van gameplatformen waarop games te koop zijn waarin verkrachting, incest en seksueel kindermisbruik voorkomen.
Natuurlijk zou bij strafbare content politie of toezichthouders moeten optreden, maar dat gebeurt niet altijd. En dan is de betalingsprovider aan de jas trekken een vaak effectieve andere stap.
Je zou zeggen, wat heeft een betalingsprovider te maken met de inhoud van de site waar de betalingen worden gedaan? In principe weinig, maar als men dat bedrijf accepteert en daarbij kennis krijgt van wat voor soort content er wordt verkocht, dan wordt dat een ander verhaal.
Wettelijk gezien is het niet heel eenduiding. In Nederland staat in de Wet op het financieel toezicht dat een “afwikkelonderneming” neutraal moet zijn (art. 4:76a BW):
Een afwikkelonderneming biedt eerlijke en vrije toegang tot haar diensten en systemen op basis van objectieve, risicogebaseerde en openbaar gemaakte deelnemingscriteria.
Maar wat is dat voor een ding:
Afwikkelondernemingen zijn verantwoordelijk voor de afhandeling van het girale betalingsverkeer; geld dat van de ene naar de andere bankrekening wordt overgemaakt. Door bijvoorbeeld verzoeken om goedkeuring van betaalopdrachten door te sturen wanneer een klant in een winkel afrekent. Of door juist zulke verzoeken goed te keuren door middel van een saldocontrole bij de klant.
Vanuit deze definitie kun je dus redeneren dat er het beginsel van neutraliteit geldt bij de afhandeling van betalingen. Maar er is ruimte genoeg om transacties te weigeren, als dat maar op basis van objectieve criteria is gebeurd en die criteria “eerlijk” te noemen zijn.
Verhinderen van betalingen voor strafbare zaken is (voor juristen in ieder geval) een evident toegestane beperking. Voor legale maar meer maatschappelijk ongewenste transacties ligt dat wat lastiger. Is dat “eerlijk”, en wat zijn dan de criteria om vast te stellen of iets ongewenst genoeg is om op de verboden lijst te komen?
Arnoud
