Een lezer vroeg me:

Ik heb al enige tijd een blog met leuke knutselideeën voor ouders en kinderen. Nu kreeg ik laatst een mail van een bezoeker waarin staat dat een hyperlink op een blog van een jaar of drie geleden, nu niet meer naar een Minecraft knutsel leidt, maar naar een nogal dubieuze website. Daardoor bedacht ik me: stel iemand lijdt schade door zo’n rare website blindelings te bezoeken omdat ik er naar link. Ben ik dan aansprakelijk op een of andere manier?

Helaas komt het inderdaad vaak voor dat malafide types oude websites of URLs ‘kapen’, bijvoorbeeld door een verlopen domeinnaam te registeren en dan de URL naar eigen content te laten wijzen. Vaak is dat porno, maar het kan ook malware zijn die je dan oploopt als je de link volgt.

Aansprakelijk zijn voor schade vereist dat je een fout hebt gemaakt (onrechtmatige daad) die jou te verwijten valt. Dat een link nú stuk is, vind ik wat mager. Dat zou betekenen dat iedereen elke week elke link moet checken, en dat gaat me simpelweg te ver. Misschien voor grotere, professionele organisaties waarbij content maken deel van het kernproces is.

Na een tip van een bezoeker zul je wel wat moeten. Dan nog achterover zitten en zeggen “die blog is 3 jaar oud, boeien” is maatschappelijk onaanvaardbaar. Uiteraard is bewijzen dat je getipt bent, een tikje lastig voor die lezer die schade had. Maar dat is een ander verhaal.

Strafrechtelijk is er het theoretisch haakje naar artikel 350b, dat strafbaar stelt het “door schuld” verspreiden van malware. Dus niet met opzet (dat is 350a).

‘Schuld’ betekent hier zaken als onvoorzichtigheid, nalatigheid, gebrek aan voorzorg. Het moet je te verwijten zijn, dit had je niet zo moeten laten gebeuren. Eigenlijk is dat dan dezelfde discussie: had je wekelijks een linkscanner moeten draaien.

Natuurlijk mag je van iedereen verwachten die anno 2026 internet opgaat dat die een malwarescanner gebruikt. Dat ontslaat jou niet van een (eventuele) plicht om links te controleren, maar is wel een argument om de te vergoede schade omlaag te krijgen – eigen schuld, noemen juristen dat.

Arnoud