Een lezer vroeg me:

Mijn sportschool is onlangs overgestapt op een QR-toegangssysteem, waarbij je alleen via een smartphone-app toegang tot de gym krijgt. Het pasje wat we voorheen gebruikten, werkt niet meer. Mijn sportmaatje maakt geen gebruik van een smartphone en heeft dit ook bij de gym aangegeven. Hun antwoord was dat hij dan alleen nog kan sporten als er personeel is om hem binnen te laten. Maar hij heeft een onbeperkt abonnement waarmee hij in principe 24/7 zou moeten kunnen sporten. Kan dat zomaar?

Bij 24/7 sportscholen wordt de laatste tijd vaak overgestapt van pasjes of tokens naar apps of zelfs biometrie. De reden is simpel: mensen lenen die tokens of pasjes uit aan bekenden, en dan gaan er twee mensen sporten onder één abonnement. Dat kost geld, dus daar moet wat tegen gedaan.

Biometrie is een discutabele optie, maar deze sportschool kiest voor een persoonsgebonden app. Logisch, want iedereen die sport heeft z’n telefoon bij zich. En een app kun je niet uitlenen. (Nou ja, mijn lezers wel en ik heb geen idee of hier een Trusted Execution Environment achter zit of dat ze vertrouwen op security theatre.)

Inderdaad gaat dat mis als je geen smartphone hebt waar zo’n app op kan. Dan komen we bij de vraag wat er contractueel gebeurt als is gezegd “24/7 sporten” en dan blijkt dat dat alleen kan als je een smartphoneapp gebruikt. Vrijwel zeker stond daar niets over in de algemene voorwaarden, en dan kom je uit bij wat juristen de redelijkheid en billijkheid noemen.

Argumenten waarom dat redelijk is, komen allemaal neer op “pasjes worden uitgeleend” en “kom nou, iedereen heeft een smartphone”. Argumenten waarom het niet redelijk is, zijn even zo cynisch plat te slaan tot “niet iedereen kán of wíl een smartphone gebruiken, en dat is hun goed recht”. Beide kanten hebben een punt, en dus wordt het een weging.

Die weging is minder eenduidig dan je zou denken, en ik denk dat de sportschool hier het sterkere verhaal heeft. Ja, je legt een extra voorwaarde op, maar het alternatief is dat je voor een handvol leden een compleet parallel toegangssysteem in de lucht houdt. Dat kost structureel geld: hardware, onderhoud, een tweede aanvalsoppervlak om te beveiligen, en de administratieve rompslomp van twee systemen naast elkaar. Dat is geen redelijke last om op te leggen aan een ondernemer die juist probeert te moderniseren en fraude tegen te gaan.

Wat de sportschool wél zou moeten doen is netjes communiceren en een fatsoenlijke overgangstermijn bieden. Als het sportmaatje een jaarabonnement heeft afgesloten onder de oude voorwaarden, dan mag hij verwachten dat hij tot het einde van die termijn op een werkbare manier naar binnen kan.

Arnoud