Een lezer vroeg me:

Op de school van mijn zoon is recent een incident geweest waarbij diens fiets ernstig beschadigd is geraakt. Ik vermoed dat dit is gefilmd met de camera’s van school en wil inzage. De directeur weigert dit met een beroep op de AVG en stelt dat ik aangifte moet doen. De politie weigert dit, omdat het alleen zaakschade is en dus(?) een civiele kwestie die ik met de verzekering moet oplossen. Waar sta ik nu?

Inzage in camerabeelden kan inderdaad onder de AVG, maar vereist wel dat de betrokkene op de camerabeelden te zien is. Alleen dan zijn het immers persoonsgegevens van de betrokkene. Eventuele andere zichtbare personen moeten dan uitgeblurd worden.

Dat gaat natuurlijk mis bij een situatie waarin een ander is gefilmd die een fiets stuk maakte. Dan is de zoon van de vraagsteller niet in beeld, en onder de AVG beelden van een dader van vernieling opvragen gaat eenvoudig niet. De school heeft dus gelijk dat ze de beelden niet zomaar mogen geven.

Een mogelijkheid om de beelden toch te krijgen is een vordering onder artikel 194 Rechtsvordering (voorheen 843a).

Een partij bij een rechtsbetrekking heeft tegenover degene die beschikt over bepaalde gegevens over die rechtsbetrekking, recht op inzage, afschrift of uittreksel van die gegevens als zij daarbij voldoende belang heeft. De partij die om inzage, afschrift of uittreksel van bepaalde gegevens verzoekt, draagt de kosten die voor de verstrekking daarvan moeten worden gemaakt.

Camerabeelden zijn ‘gegevens’ in de zin van dit artikel en je kunt ze dus opeisen als sprake is van een ‘rechtsbetrekking’, zoals een onrechtmatige daad. In november 2024 speelde dit nog met NAW-gegevens, waarbij de rechter duidelijk maakte dat dit breder is dan gegevens van de wederpartij bij die rechtsbetrekking.

Weigeren van zo’n verzoek mag niet, tenzij je een verschoningsrecht hebt of je je kunt beroepen op “gewichtige redenen”. De Memorie van Toelichting noemt daarbij

Van gewichtige redenen kan ook sprake zijn als de bescherming van persoonsgegevens van derden niet kan worden gewaarborgd, bijvoorbeeld doordat deze niet voor het geschil ter zake doende gegevens, niet of niet eenvoudig kunnen worden weggelakt of zwartgemaakt.

Dit moet je dus lezen als: als je de privacy van irrelevante derden niet kunt borgen (bij camerabeelden: deze niet kunt uitblurren) dan heb je een gewichtige reden tegen afgifte. Maar hier gaat het om de privacy van relevante derden, namelijk de dader(s) van de vernieling. Die beschermen is geen ‘gewichtige reden’.

De vraagsteller moet wel de noodzakelijke kosten voor het verstrekken van de verlangde informatie vergoeden, maar je zou zeggen dat dat bij camerabeelden niet veel zal zijn. Wat kost de tijd om terug te kijken wanneer de fiets werd beschadigd?

Een punt hierbij is nog wel waarom je de beelden nodig hebt, in juridische termen wat je ‘belang’ bij de vordering is om een kopie te krijgen. Een schadeclaim bij (de ouders van) de dader is zo’n grond. Voor aangifte is dat niet nodig, de politie zal zelf de beelden vorderen als ze een onderzoek instellen.

Ga je de school aansprakelijk stellen, dan heb je de beelden niet nodig want de identiteit van de leerling (of leraar) doet er niet toe op dat moment. (Het is zeker niet gezegd dat de school aansprakelijk is, dat hangt af van hun zorgplicht en ook van het moment van de schade.)

Arnoud