Via Reddit:
Begin juni ben ik getrouwd en we hebben een prachtige dag gehad. … Na twee maanden (begin augustus) vroegen we ons af wanneer we de trouwfoto’s ongeveer konden verwachten. De fotografe gaf aan dat ze die week de eerste foto’s zou toesturen. Dit gebeurde niet. … Ik heb haar [uiteindelijk] vriendelijk doch dringend verzocht de onbewerkte foto’s af te leveren op een harde schijf of USB zodat wij de kans krijgen om de foto’s door een ander te laten nabewerken. Het is namelijk inmiddels al vijf maanden na onze bruiloft.
Dit is natuurlijk een zeer frustrerende situatie, en bovendien emotioneel omdat foto’s van je trouwdag zo’n beetje hét voorbeeld zijn van dingen die niet vervangbaar zijn. Je zou zeggen dat dit genoeg moet zijn om de fotograaf in beweging te krijgen.
Omdat dit een juridische blog is, wil ik echter het vanuit die hoek benaderen. Allereerst is er natuurlijk een overeenkomst, er is afgesproken dat er foto’s worden gemaakt en geleverd. Dit heet een overeenkomst van opdracht (art. 7:400 BW) en de fotograaf moet dan de zorg van een goed opdrachtnemer in acht nemen.
Die zorgplicht vult de overeenkomst aan, waar iets niet expliciet afgesproken is moet je dan kijken of het redelijkerwijs bij de zorgplicht van de fotograaf hoort. Net zo wordt de overeenkomst aangevuld door de redelijkheid en billijkheid en de gewoonte. Als er bijvoorbeeld geen harde leverdatum is gegeven (“binnen een week heb je je foto’s”) dan wordt de levertermijn door de redelijkheid bepaald.
De fotograaf is nu al diverse malen aangemaand om de foto’s te leveren en dat gebeurt maar niet. De reden is (kennelijk) dat het bewerken en mooi maken veel tijd kost of moeilijk is. Maar dat houdt redelijkerwijs een keer op: zó lang mensen laten wachten op zulke belangrijke foto’s is niet wat een professioneel fotograaf doet.
Dat betekent: een ander moet het werk nu gaan afmaken. De fotograaf wil de bronbestanden niet afgeven, want dat is niet de gewoonte. Prima, maar dat betekent alleen dat je een andere fotograaf moet zoeken die met stevige afspraken het werk afmaakt en de foto’s aan de klant levert zoals oorspronkelijk de bedoeling was.
Uiteraard vergt dit een stevige brief van een advocaat of rechtsbijstandsverzekering, want als die fotograaf alle berichten blijft negeren en niets levert dan kom je niet verder anders. De route van dreigen met de lokale pers “fotograaf verpest bruiloft” is niet juridisch maar kan effectief zijn.
Mogelijk denken mensen nog aan de AVG; portretfoto’s zijn immers persoonsgegevens en met het recht op inzage kun je daar een kopie van opeisen (art. 15 lid 3 AVG). Maar omdat het hier gaat om kunst, kun je je als betrokkene niet beroepen op dat recht (art. 43 lid 1 Uitvoeringswet AVG).
Arnoud
