Ethiek en AI, twee begrippen die steeds vaker samen genoemd worden. Want als we overal AI gaan inzetten, met name voor besluitvorming en automatische systemen, dan moeten we wel vooraf nadenken wat voor impact dat heeft en of het wel ethisch wenselijk is dat dat zo werkt. Goed dat daar steeds meer aandacht voor komt, maar het blijft wel opletten dat de juiste ethische discussie wordt gevoerd. AI is namelijk ontzettend dom, en je moet het dus vooral niet hebben over de ethische overwegingen die de AI maakt bij de besluitvorming. Het gaat om de ethiek van mensen overlaten aan AI systemen.
Wat precies AI is, weet volgens mij niemand. Ik houd het bij de cynische constatering dat AI die inzet van statistiek-gedreven voorspellingen is die griezelig lijkt op hoe mensen zouden handelen. De weersvoorspelling is dus geen AI, een machine learning systeem dat tumoren herkent is op het randje (want nieuw en computer dus griezelig) maar een humanoïde robot die contextuele grappen maakt die is AI.
De technologie achter AI is op zich vaak verrassend simpel. Meestal gaat het om machine learning, analysetechnieken op grote bakken data waarmee het systeem regels afleidt om voorspellingen te doen. Heb je een stapel met een miljoen spamberichten en een miljoen niet-spamberichten, dan komt daar een griezelig accurate herkenning voor spam uit. Ondanks dat niemand vooraf harde regels stelt (“als het uit China komt en Viagra noemt, dan is het spam”). Die regels worden “van onderaf”, uit de data dus, afgeleid. “90% van de spam komt uit China, en slechts 1% van de nietspam, dus als het uit China komt dan is het spam”.
AI kun je gebruiken om ‘echte’ beslissingen te maken. Grofweg sloop je dan de mens uit het proces en koppel je de uitkomst van de AI aan de input van het vervolgsysteem. Kom hier met die stapel financiële gegevens, laat de AI zeggen of een hypotheek risicovol is en gebruik de ja/nee om de afwijsbrief dan wel het contract te genereren. En dát is waar je die ethiek zo broodnodig hebt.
AI is dom. Althans, doet rechtlijnig wat er uit de data volgt. Dat klinkt heel logisch en fair, maar veronderstelt dat die data-analyse op een faire manier gebeurt. En dat is een risicovolle veronderstelling, want die data is vaak niet fair – en daarmee de AI ook niet. Wees je in het verleden vaak hypotheken af van mensen die Achmed heten, dan doet de AI dat net zo braaf. Dat het bij jou toeval was, doet er niet eens meer toe. Maar die AI is niet onethisch omdat die zo blind aan het discrimineren is. Die doet gewoon wat de data hem ingeeft. De AI is a-ethisch.
Ethiek bij AI komt dus altijd pas een stap later. De AI zegt nee, wat gaan we daarmee doen? Is het wenselijk om die uitvoer te vertrouwen, kunnen we randgevallen herkennen en wat gaan we doen als achteraf een besluit niet in orde blijkt te zijn?
Op mijn congres The Future is Legal gaat prof. Natali Helberger (UvA/IvIR) dieper in op deze en aanverwante kwesties rond AI.
Algoritmische agenten doordringen ons online bestaan. Op basis van onze digitale profielen – ontstaan door massale surveillance – rangschikken algoritmische agenten zoekresultaten, verbergen en tonen nieuwsitems op sociale netwerken en proberen te raden welke producten we zouden kunnen kopen. Opkomende algoritmische agenten zijn in staat content te bieden die speciaal voor ons is gemaakt en kunnen contact met ons opnemen via unieke, gepersonaliseerde interacties. Het bestuderen van deze algoritmische agenten biedt tal van methodologische, ethische en logistieke uitdagingen.
Meediscussiëren? Leuk! Maar je moet er wel snel bij zijn want de kaarten vliegen de deur uit.
Arnoud
